Vroeg op pad: ga mee met mij op controle in het ziekenhuis

Afgelopen donderdag was ik al vroeg op pad, er stond namelijk een controle van de nierfunctie gepland. Het blijft toch altijd een dingetje. Gaat mijn nierfunctie wel ok zijn? Ga ik geen eiwitten in mijn urine hebben? Ik ben ook net ziek geweest waardoor mijn nierfunctie een flinke dreun had gekregen. Hopelijk heeft de virale infectie mijn immuunsysteem niet in overdrive doen gaan en een herval van mijn ziekte veroorzaakt. Stel dat ik nog geen drie jaar heb gedaan met de nier van mijn partner. Nu alweer aan dialyse gaan zie ik echt niet zitten. Het zijn allemaal gedachten die de afgelopen week de revue passeerden. 

Aangezien mijn partner aan het werk was en ik geen eigen auto heb moest ik het openbaar vervoer trotseren. Om 6u30 ging ik dus de deur uit richting de tramhalte. Iets meer dan een uur later en meer dan drie kwartier te vroeg meldde ik me aan in het ziekenhuis. Iets met mijn vertrouwen in De Lijn en geen risico’s willen nemen. Maar beter te vroeg dan te laat, toch? 

De eerste taak van de dag is altijd een urinestaal afgeven. Ik vloek op de persoon voor mij die de bril omhoog heeft laten staan (ik ben toch niet de enige?). Daarna wordt mijn bloeddruk gemeten en die is alvast perfect. Dat is al een hele opluchting na een lastige periode met een paar medicatiewissels. Als laatste prikt de verpleegkundige nog bloed en het lukt van de eerste keer, hoera!

Tussen de bloedname en de afspraak bij de arts zit altijd een beetje wachttijd zodat het labo tijd heeft om alles te analyseren. Gelukkig heb ik een afspraak bij de psycholoog om deze tijd op te vullen. Ik schaam me niet om het feit dat ik een psycholoog zie. Wat ik allemaal al heb meegemaakt en nog steeds meemaak is niet zo vanzelfsprekend. Mijn leven is niet zoals dat van een gezond persoon en het is fijn om bij haar alles eens op een rijtje te kunnen zetten. Soms hebben we heel diepe gesprekken maar soms praten we ook over meer banale problemen die ik de afgelopen periode heb gehad. Toch geeft bijna elk gesprek geeft mij weer nieuwe inzichten en dat is fijn. 

Eenmaal terug in de wachtzaal ga ik stiekem al eens op het patiëntenplatform kijken en ik word meteen gerustgesteld: mijn nierfunctie zit weer op mijn basislijn en er blijkt geen eiwit in mijn urine te zitten. Oef! De arts bevestigt dat de daling door de koorts kon komen maar dat alles er nu weer mooi stabiel uit ziet. 

Met een gerust hart kan ik weer naar huis pendelen (waarom duurt dat met het openbaar vervoer toch drie keer zo lang als met de auto?! Maar dat is een post voor een andere keer). Doei!